De technologiesector wordt wild. Het weerspiegelt het wilde westen van cloud computing – denk aan op hol geslagen kosten, paniek in een vroeg stadium – maar het voelt ook ongekend aan. Recordinkomsten gaan hand in hand met massale ontslagen. Het is een vreemde tweedeling.
Aaron Levie, oprichter van Box, noemde het wat het is: AI-psychose. Hij is niet subtiel. Op X plaatste hij het voor 2,7 miljoen mensen om te lezen. CEO’s staan los van de werkelijkheid. Ze spelen met een stuk gereedschap. Bouw een prototype. Genereer een contract. Vervolgens komen ze tot de conclusie dat agenten al het daadwerkelijke werk zullen doen.
Ze raken nooit de rommelige dingen aan. Ze zien de codepauzes niet. Ze vinden de oproepen naar gehallucineerde bibliotheken niet. Zij zijn niet degenen die modellen trainen over specifieke contracteigenaardigheden. Ze besteden zeker geen dagen aan het zoeken naar stiekeme juridische clausules. Levie vindt dat leidinggevenden te ver verwijderd zijn van de laatste mijl. Ze missen de granulariteit om de automatiseringslimieten te begrijpen.
Maar gebrek aan begrip houdt de bevelen niet tegen.
Levie is geen AI-hater, voor de goede orde. Hij wedt erop. Hij noemt ‘headless software’ de toekomst. Hij steunt AI-startups zwaar. Zijn advies aan collega’s is eenvoudig: gebruik AI. Gebruik het “een ton.” Breek je aannames. Waardeer de positieve kant. Waardeer ook het echte werk dat nog nodig is.
Luisteren CEO’s? De gegevens suggereren van niet.
Nog maar vijf maanden in 2026. Kijk naar de cijfers van Layoffs.fyi: 115.438 ontslagen. Vergelijk dat eens met heel 2023 (met 124.036 ontslagen over een bredere periode). Technologiebedrijven snijden snel de kop op. En op de vraag waarom? Bijna iedereen wijst naar AI.
Veel critici noemen het AI-washing. Een handig etiket. Ze schrijven bezuinigingen uit het verleden toe aan toekomstige efficiëntie. De echte drijfveren zijn vaak financiële statistieken, en geen algoritmisch genie.
Zeb Evans bij ClickUp is het uithangbord voor deze verbroken verbinding. Hij schrapte 22% van zijn personeel. Waarom? Om 3.000 interne AI-agenten in te zetten. Hij benadrukt dat het hier niet om bezuinigingen gaat. Het gaat over het creëren van een “100x org.” Mensen die de output van agenten beoordelen, meer niet. Hij gelooft in deze utopie.
Het onderzoek is het daar niet mee eens. Moeilijk.
Uit een meta-analyse van UC Berkeley uit oktober bleek dat er geen robuuste relatie bestaat tussen de adoptie van AI en productiviteitswinst. Periode.
Het NBER-onderzoek van maart was vriendelijker, maar constateerde een productiviteitsparadox : waargenomen winsten lijken groter dan werkelijke winsten. De MIT-onderzoekers testten duizenden agenten. Resultaat? Ze voldoen nog niet aan de menselijke kwaliteitsnormen. Bij het huidige tempo van LLM-verbeteringen zouden deze tools in 2029 de meeste teksttaken met 80-95% succes kunnen afhandelen. En dat is slechts minimaal voldoende. Basiscompetentie. Misschien over drie jaar. Mensen verslaan? Dat is verder weg.
Er is ook een knelpunt. Harvard Business Review constateerde hier iets scherps: als iedereen meer produceert met AI, schuift het knelpunt omhoog. Leidinggevenden moeten alles goedkeuren. Wat gebeurt er dan? We hebben hints gezien in 2024. Als iedereen direct kan handelen, wordt het rommelig. Snel.
Zijn CEO’s klaar voor een knelpunt aan hun voeten? Als het antwoord nee is, leidt een psychose tot niets goeds. Chaos is de enige gegarandeerde uitkomst.
“De productiviteitsparadox… waarin waargenomen productiviteitswinsten grotere gemeten productiviteitswinsten zijn.”
