Je herinnert je nog de schoenenbommenwerper. Toen kwam de ondergoedbommenwerper. Geen van beiden stapte uit het vliegtuig met de ontstekers intact, maar de psychologische schade was al aangericht. De vliegangst nam toe. Belangrijker nog is dat de mislukkingen flagrante gaten in de veiligheidsprotocollen van luchthavens aan het licht brachten.
Regeringen reageerden met miljarden aan financiering. Sinds 11 september heeft de TSA (Transportation Security Administration) een enorme reeks tegenmaatregelen ingevoerd. We hebben het over de 3-1-1-vloeistofregel. Agressieve pat-downs. Scans van het hele lichaam.
Een van de meest controversiële instrumenten in dit arsenaal is de backscatter röntgenscanner.
Deze machines zoeken niet alleen naar metaal. Ze creëren een contrastrijke omtrek van uw lichaam. De afbeeldingen zien eruit als een krijtschets of een gedetailleerde medische röntgenfoto. Het doel? Om niet-metalen bedreigingen te herkennen. Kunststof explosieven. Keramische messen. Illegale drugs. Dingen die standaard metaaldetectoren volledig missen.
Voorstanders van privacy haten ze. Ze beweren dat deze scans de lichamelijke autonomie schenden. Gezondheidsdeskundigen maken zich zorgen over de blootstelling aan straling. De technologie bevindt zich op het kruispunt van fascinerende natuurkunde en een intens debat over burgerlijke vrijheden.
Om te begrijpen waarom het werkt, moet je eerst naar de oude technologie kijken.
Deze straal heeft de beoordeling X
Traditionele luchthavenbeveiliging is afhankelijk van transmissie-röntgenstralen. Denk aan de lopende band waar je je handbagage aan schuift. De machine schiet een straal door je bagage. Dichte voorwerpen (metalen, batterijen) blokkeren de stralen. Ze verschijnen als donkere silhouetten tegen een lichtere achtergrond.
Backscatter-technologie draait het script om. Er wordt niet gekeken naar wat er door jou heen gaat. Het kijkt naar wat van je stuitert.
Hier is de eenvoudige natuurkunde:
- Een energiezuinige röntgenstraal scant uw lichaam.
- De meeste straling gaat rechtstreeks door zacht weefsel.
- Sommige straling kaatst terug, of “verstrooit”, van het oppervlak van uw huid en van eventuele voorwerpen op of in uw lichaam.
- Detectoren aan dezelfde kant als de bron vangen deze verstrooide straling op.
Omdat verschillende materialen de straling anders verstrooien, kan de computer een beeld reconstrueren. Metaal en dichte kunststoffen verschijnen met een hoog contrast. Uw huid ziet er relatief uniform uit.
Dit maakt het ongelooflijk effectief bij het vinden van verborgen voorwerpen die geen traditioneel alarm activeren.
“De scanners markeren materialen die metaaldetectoren en oudere röntgenmachines niet zien, zoals plastic explosieven, illegale drugs of niet-metalen wapens gemaakt van keramiek of andere materialen.”
Maar doet de straling u pijn?
Dat is de vraag die burgerrechtenorganisaties ‘s nachts wakker houdt. En de vraag die gezondheidsfysici bezig houdt met rekenmachines. Vervolgens komen we bij de dosisniveaus.
Traditionele medische beeldvorming is gebaseerd op straling met hoge energie. Deze machines gebruiken röntgenbuizen om het lichaam te bombarderen met elektromagnetische straling. De natuurkunde is eenvoudig. Fotonen reizen alleen door vlees en vlees. Dichtere materialen zoals bot blokkeren het pad. De resterende energie raakt film of een digitale sensor. Het resultaat is een contrastkaart. Donkerdere gebieden tonen zacht weefsel. Witte gebieden duiden op bot. Het is een statische momentopname van de interne structuur.
Luchthavens kunnen zich deze vertraging niet veroorloven. Film ontwikkelen kost tijd. Transportbanden bewegen snel. Daarom maakt de beveiliging gebruik van röntgensystemen met dubbele energietransmissie. Deze machines kijken naar bagage, niet naar mensen. De bundels worden gefilterd om dichtheidsverschillen te detecteren. Operators zijn getraind om metalen, organische en niet-organische stoffen te herkennen. Het is een screeningsinstrument voor vracht.
Backscatter-technologie is anders. Veel anders. It is often called a soft X-ray scanner. De hardware-indeling draait het script om. In een standaardopstelling bevinden de bron en de sensor zich aan weerszijden. Hier zitten ze naast elkaar. De sensor en de röntgenbuis bevinden zich naast elkaar.
De balken zijn zwakker. Ze dringen niet diep door. Ze stoppen bij kleding. Ze gaan ongeveer een centimeter het lichaam in. Weefsels verstrooien de stralen. De energie kaatst terug. De sensor vangt de reflectie op. Het beeld lijkt op een naakte mens. Het onthult vorm. Het benadrukt anomalieën.
“Als dat lichaam heimelijk een dubieus of onregelmatig voorwerp bij zich draagt, zullen de autoriteiten dat weten.”
De resolutie is hoog genoeg om onregelmatige pakketten te tonen. Het is ook hoog genoeg om lovehandles te laten zien. Dit detail veroorzaakt problemen. Voorstanders van privacy beweren dat de afbeeldingen te opdringerig zijn. Het debat gaat door. De technologie werkt. De ethiek niet.
Je staat in de rij. Misschien draag je een spijkerbroek, een hoodie, misschien een riem. Het maakt de machine niet uit. Het geeft een beeld weer dat lijkt alsof je naakt bent. De technologie is echt. Het is geen sciencefiction-nachtmerrie. Het is hier.
Traditionele röntgenstralen schieten door je heen. Ze gebruiken krachtige stralen die weefsel kunnen beschadigen als je er te veel van krijgt. Daarom dragen tandartsen u loden schorten. Ze blokkeren de straal.
Backscatter-machines zijn anders. Ze gebruiken zwakkere röntgenstralen. De dosis is klein. Ongeveer 0,02 tot 0,03 microsievert. Zie het als één uur natuurlijke achtergrondstraling. Het is niet genoeg om door je lichaam te slaan.
In plaats daarvan raken de stralen je huid. Ze verspreiden zich. Ze stuiteren terug.
De scanner pikt die verstrooide stralen op. Er wordt een 2D-beeld opgebouwd. Organische materialen verspreiden zich anders dan niet-organische materialen. Je huid verspreidt zich in één richting. Een verborgen mes verstrooit een ander. Een keramisch mes verstrooit nog een ander. Het contrast is hoog. Beveiligingspersoneel kan zien wat er onder uw kleding zit.
Natuurkunde-nerds houden van de technische kant. Wanneer röntgenstralen atomen raken, slaan ze elektronen los. Hierdoor ontstaan ionen. Het vertraagt ook sommige fotonen. Dit proces wordt ioniserende straling genoemd. De scanner leest de energie van die ionen. Het brengt je lichaam in kaart. Het markeert de vreemde dingen.
De verschillen tussen organisch weefsel en verborgen voorwerpen zijn vaak gemakkelijk te zien, zelfs voor het ongetrainde oog.
Dit is geen goedkope technologie. Een enkele eenheid kost meer dan $ 100.000. Maar de TSA koopt ze toch. Ze gebruiken ongeveer 500 scanners verspreid over bijna 100 luchthavens. Ze zijn van plan er in totaal 1.000 in te zetten.
Dat betekent dat bijna 70 procent van de reizigers op deze manier wordt gescreend.
Veiligheidsfunctionarissen moeten er nog honderden uitrollen. Ze moeten twee problemen oplossen. Privacy. En gezondheid.
Sommige groepen willen deze machines uit luchthavens hebben. Ze vinden de kosten te hoog. Ze vinden het risico te reëel. Het debat laait op.
Openbare peepshows en het einde van privacy
De meeste mensen zijn er niet blij mee als veiligheidsagenten zien wat neerkomt op een naaktfoto. Dat is de diepgewortelde reactie op backscatter-screening. De TSA houdt vol dat de beelden onmiddellijk verdwijnen. Ze beweren ook dat de screeners in een afgelegen kamer zitten, ver van het controlepunt. Deze afstand moet ervoor zorgen dat reizigers zich minder visueel geschonden voelen.
Het is ook een strategie om beschuldigingen van racistisch profileren onschadelijk te maken. Omdat de software geen huidskleur of kleding kan detecteren, wordt de screener niet bevooroordeeld door vooroordelen over de persoon die in de cabine staat. Theoretisch is het eerlijker.
Maar voor de meeste reizigers is het feit dat deze machines bijna naaktfoto’s maken de dealbreaker. Om dat ongemak te verzachten, heeft de TSA bijgewerkte software getest. Het projecteert een cartoonachtige avatar in plaats van realistische beelden. Verdachte items worden gemarkeerd in algemene vormen. Hierdoor kunnen autoriteiten mensen aanmerken voor patrouilles zonder intieme details prijs te geven.
Tot nu toe hebben deze privacyklachten niet dezelfde chaos veroorzaakt als agressieve patrouilles. Maar de tegenstand blijft hevig.
De ACLU stelt dat dit proces inherent vernederend is. Onderwerpen worden digitaal kaalgestript. Mensen met particuliere medische apparatuur, zoals colostomiezakjes, worden onnodig kritisch bekeken. De groep beweert dat deze backscatter-röntgenscanners zeldzame uitzonderingen zouden moeten zijn, en niet een systematisch filter voor elke reiziger.
In Groot-Brittannië gingen de zorgen dieper. Ambtenaren maakten zich zorgen over de wetten op kinderporno. Bijgevolg waren reizigers onder de 18 jaar vrijgesteld van de scanners. Religieuze leiders hebben zich ook teruggetrokken, met het argument dat het genereren van naaktbeelden in strijd is met hun kernovertuigingen.
Toch is privacy niet het enige obstakel. Een aanzienlijk deel van de anti-scannermenigte richt zich op gezondheidsrisico’s. In het bijzonder blootstelling aan straling.
Stralingsnatie
Het debat over de vraag of deze scanners schadelijke ioniserende straling uitzenden, duurt al jaren. Hoewel de TSA beweert dat de stralingsdosis verwaarloosbaar is – vergelijkbaar met een paar minuten vliegen of zelfs een röntgenfoto van de borstkas – beweren sceptici dat cumulatieve blootstelling ertoe doet.
Medische experts wijzen erop dat backscatter-technologie gebruik maakt van röntgenstraling met lage energie. Dit verschilt van de millimetergolfscanners die niet-ioniserende radiogolven gebruiken. Deze laatste vormen geen bekend gezondheidsrisico. Maar bij terugverstrooiing blijft de vraag bestaan: is een “lage dosis” echt veilig voor herhaalde, dagelijkse blootstelling?
Voor frequent flyers is het antwoord niet duidelijk. Sommige onderzoekers suggereren dat het risico vrijwel nul is. Anderen dringen aan op voorzichtigheid, daarbij verwijzend naar het principe om de straling zo laag te houden als redelijkerwijs haalbaar is. Tot er langetermijnstudies worden gepubliceerd, voedt de onzekerheid de controverse.
Reizigers moeten burgerlijke vrijheden afwegen tegen veiligheidsprotocollen. Is de afweging de moeite waard? De TSA denkt van wel. Veel passagiers zijn niet overtuigd. De technologie evolueert, maar het vertrouwen volgt niet altijd.
De kosten van gemak
Veiligheids- en gezondheidsfunctionarissen benadrukken dat de stralingsdosis van backscatterscanners verwaarloosbaar is. De meeste reizigers knikken mee, maar het vertrouwen is hier niet bepaald overvloedig. Het kan zijn dat u zich ongemakkelijk voelt als u stilstaat terwijl een machine in u probeert te kijken, ongeacht wat er in de brochures staat.
Overweeg de wiskunde. Ambtenaren beweren dat je ongeveer 5.000 keer door deze scanners moet gaan om de stralingsdosis van een enkele röntgenfoto van de borstkas te evenaren. Dat klinkt als veel. Het is een geruststellend getal totdat je naar het alternatief kijkt. De TSA wijst erop dat het vliegen zelf je blootstelt aan aanzienlijk meer straling. Kosmische straling bombardeert voortdurend de atmosfeer van de aarde. Breng slechts 60 seconden door op 10.000 meter hoogte en u absorbeert meer straling uit één scan. De lucht lekt energie naar je toe. Vliegreizen zijn inherent radioactief.
Mensen kopen het niet. Wetenschappers waarschuwen dat ioniserende straling altijd een risico met zich meebrengt. Huidkanker is de voornaamste zorg. De tijdlijn maakt de zaken nog ingewikkelder. Kanker kan zich jaren na blootstelling ontwikkelen. Het verband tussen de scan en de tumor is niet onmiddellijk. Het is begraven in statistische ruis.
Deze angst is een marktkans. Bedrijven als Rocky Flats Gear en Flying Pasties profiteren van de angst van reizigers. Flying Pasties verkoopt inzetstukken die zijn ontworpen om te voorkomen dat scans geslachtsdelen blootstellen aan screeners. Rocky Flats Gear gaat verder. Ze verkopen spullen die je gedeeltelijk beschermen tegen röntgenstraling. Het is een niche-industrie die is gebouwd op wantrouwen.
De TSA merkte de tegenslag op. Als alternatief begonnen ze met het testen van millimetergolfmachines. Het doel is om de veiligheidsvoordelen te behouden zonder het stralingsstigma. Deze machines zijn een concurrerende technologie die beelden produceert die veel lijken op die van de backscatterscanners, maar in plaats van röntgenstralen gebruiken ze radiogolven. Radiogolven ioniseren niet. Ze kunnen de zorgen over blootstelling aan straling wegnemen.
Er is hier nog een voordeel. Millimetergolfscanners zenden geen straling uit. Ze hebben misschien nog een voorsprong op hun achterwaartse broeders. Ze produceren 3D-afbeeldingen. Backscatter-eenheden bieden eenvoudigere 2D-beelden. De 3D-details zijn scherper. Het zorgt voor een betere algehele effectiviteit van de beveiliging. Je ziet meer. Je maakt je minder zorgen.
Terugverstrooiing naar de toekomst
Het standpunt van de regering over backscatter-röntgentechnologie is een onderzoek dat in tegenspraak is. Ambtenaren houden vol dat de straling onschadelijk is. Ze nemen privacy ook serieus genoeg om van beeldmisbruik een misdrijf te maken. In februari 2011 stemde de Senaat ervoor om het delen van deze scans strafbaar te stellen. Deze juridische hamer moest screeners ervan weerhouden naaktfoto’s online te plaatsen. Het heeft hen niet helemaal tegengehouden. Een scanner bij een federaal gerechtsgebouw in Florida bewees dat menselijke fouten en kwaadwilligheid zelfs met bestaande wetten risico’s blijven vormen.
Hoe TSA omgaat met privacy met Millimeter Wave-technologie
Om de groeiende paniek over lichamelijke blootstelling te verzachten, rolt de TSA millimetergolfmachines uit. Dit zijn niet alleen hardware-upgrades. Ze worden geleverd met software die is ontworpen om anatomische details weg te nemen. Het doel is eenvoudig. Laat de dreiging zien. Verberg het lichaam.
Sommige eenheden zijn geconfigureerd voor transparantie. Passagiers kunnen de scanresultaten gelijktijdig met beveiligingspersoneel bekijken. Het is een performatieve daad van vertrouwen. Het idee is om te bewijzen dat niemand digitaal onder kleding tuurt. Je ziet wat zij zien. Niets verborgen. Niets ongepasts.
Toch beweren sceptici dat dit een inhaalspel is. Voorstanders van privacy beweren dat terroristen al voorop lopen. Ze weten hoe deze scanners werken. Zij weten waar de blinde vlekken zitten. In plaats van grote metalen wapens verbergen ze kleine hoeveelheden plastic of plaatexplosieven diep in lichaamsholten. Deze gebieden zijn notoir moeilijk voor huidige sensoren om effectief door te dringen. Als geavanceerde actoren detectie volledig kunnen omzeilen, raakt de technologie verouderd wanneer deze er het meest toe doet.
De toekomst van vliegveiligheid versus privacy
Of je luchthavenscanners nu als een noodzakelijk kwaad of als een invasie van bescheidenheid beschouwt, de trend is duidelijk. Deze technologieën zullen zich verspreiden. Ze zullen verschijnen op luchthavens en andere zwaarbeveiligde zones. Het dreigingslandschap evolueert. Dat geldt ook voor de tegenmaatregelen.
Deze dynamiek zorgt ervoor dat debatten over veiligheid versus individuele rechten nooit zullen eindigen. Het is geen probleem dat in één keer opgelost kan worden. Het is een voortdurend onderhandelen. Reizigers en overheidsfunctionarissen zullen blijven proberen een evenwicht te vinden. De technologie zal zich blijven ontwikkelen. De argumenten zullen steeds luider worden. Er is hier geen definitieve vrede. Gewoon de volgende iteratie van de scan.
