Jarenlang hebben politieke analisten en investeerders een specifieke afkorting gebruikt om de onvoorspelbare regeringsstijl van Donald Trump te beschrijven: TACO – een acroniem voor “Trump Always Chickens Out.”
De theorie suggereert dat, hoewel de president regelmatig extreme, oorlogszuchtige bedreigingen uit, hij uiteindelijk geen zin heeft in de daadwerkelijke pijn – economisch of politiek – die deze bedreigingen zouden veroorzaken. Recente gebeurtenissen in Iran suggereren echter dat deze theorie gevaarlijk onvolledig kan zijn. Er ontstaat een nauwkeuriger, zij het verontrustender raamwerk: de “Soft TACO” -theorie.
De originele theorie: Trump als reality-tv-ster
Het TACO-concept is oorspronkelijk ontworpen als tegengif voor het idee dat Trump een losgeslagen autoritair is. In plaats daarvan betoogden voorstanders van de theorie, zoals Robert Armstrong, columnist van de Financial Times, dat Trump een ‘begaafde reality-tv-ster’ is, gedreven door pragmatisme in plaats van door ideologie.
Vanuit deze visie is de extreme retoriek van Trump een onderhandelingstactiek. Als een tariefdreiging of een militaire escalatie ervoor zorgt dat de markten crashen of zijn politieke basis in opstand komt, trekt hij zich terug. De veronderstelling is dat zijn tolerantie voor pijn laag is, waardoor hij op de lange termijn voorspelbaar is.
De fout in de logica: de kosten van “terugtrekken”
Het probleem met de TACO-theorie is dat deze de restschade negeert die achterblijft na een terugtocht. Als een leider een huis in brand steekt en vervolgens besluit het te blussen, heeft hij zich niet op een manier ‘uitgekotst’ die de vernietiging teniet doet; hij heeft eenvoudigweg het vuur gestopt nadat een groot deel van het bouwwerk al was afgebrand.
Het recente conflict in Iran dient als een duidelijke waarschuwing. Terwijl Trump uiteindelijk een staakt-het-vuren aanvaardde, kwamen in de voorafgaande maand van oorlog honderden burgers om het leven, destabiliseerde het Midden-Oosten en veroorzaakte het een aanzienlijke mondiale economische ontwrichting. Door na een dergelijke verwoesting een staakt-het-vuren af te kondigen, wordt de zware tol genegeerd die de wereld heeft betaald in afwachting van die terugtocht.
Het “Zachte TACO”-raamwerk
De ‘Soft TACO’-theorie stelt een genuanceerder realiteit voor: Trump deinst vaak terug voor zijn meest extreme impulsen, maar zijn tolerantie voor chaos is veel groter dan velen beseffen. Hij trekt zich niet noodzakelijkerwijs terug omdat hij bang is voor de gevolgen; hij trekt zich terug als de terugslag te intens wordt om te beheersen.
Dit patroon is zichtbaar op verschillende belangrijke gebieden van zijn regering:
- De DOGE-zuivering: Nadat hij Elon Musk had toegestaan de federale bureaucratie op agressieve wijze te ontmantelen – resulterend in 350.000 banenverlies en de sluiting van vitale instanties – hield Trump uiteindelijk de chaos in bedwang. Hij stapte over van een ‘bijl’-benadering naar een ‘scalpel’, maar de structurele schade voor de regering blijft bestaan.
- Bevrijdingsdagtarieven: Na een week van onrust op de markt, veroorzaakt door enorme nieuwe tarieven, kondigde Trump een pauze van 90 dagen aan. De ‘terugtrekking’ was echter gedeeltelijk: de effectieve tarieven blijven aanzienlijk hoger dan vóór zijn ambtstermijn.
- Immigratiehandhaving: Begin 2025 leidde agressieve, gemilitariseerde handhaving in steden als Minneapolis tot de dood van twee Amerikanen. De daaruit voortvloeiende publieke verontwaardiging dwong Trump om topfunctionarissen van het DHS te ontslaan en over te stappen op een stillere, minder zichtbare handhavingsstrategie. Hij liet het beleid niet varen; hij heeft alleen de optiek veranderd.
Het gevaar van voorspelbaarheid
Misschien wel het gevaarlijkste aspect van dit patroon is dat Trump het lijkt te hebben geïnternaliseerd. Er is een groeiend gevoel dat hij gelooft dat hij een crisis kan uitlokken, de wereld naar de rand kan duwen, en vervolgens ‘in toom kan houden’ zodra de druk ondraaglijk wordt.
Hierdoor ontstaat een cyclus van zelfveroorzaakte crises. Door escalatie te behandelen als een instrument dat altijd kan worden ingetrokken, loopt hij het risico in conflicten terecht te komen waar de knop ‘ongedaan maken’ niet bestaat. In het geval van Iran gaat het om soevereine actoren die zijn vermogen om te de-escaleren wellicht niet respecteren, en wier vergeldingsacties economische schade kunnen veroorzaken die geen enkel staakt-het-vuren kan herstellen.
Conclusie
De ‘Soft TACO’-theorie onthult een vluchtige bestuurscyclus: Trump gebruikt extreme bedreigingen om te onderhandelen, maar trekt zich pas terug nadat er aanzienlijke schade is aangericht. Dit patroon suggereert dat hoewel hij zich uiteindelijk misschien zal terugtrekken, de ‘kosten van het zakendoen’ onder zijn bewind een terugkerende cyclus van instabiliteit en vernietiging zijn.
