De meeste mensen in de VS hebben waarschijnlijk met Claude of ChatGPT gechat. We weten dat ze ze gebruiken als docenten, therapeuten of zelfs als romantische vervangers. Maar de diepe, rommelige realiteit? Dat blijft verborgen.
Waarom? Omdat het bespreken van je bot-echtgenoot gestigmatiseerd voelt. Het is geen voer voor groepschats.
Mashable groef zich in deze stilte. Ze spraken met drie verschillende mensen: een grootmoeder, een technologie-ondernemer en een AI-antropoloog. Uit hun verhalen blijkt dat AI niet alleen speelgoed is. Het is een hulpmiddel. Een hulpprogramma. En soms een waarschuwing.
Hoe een grootmoeder AI gebruikte om een schooldistrict te bestrijden
Barbara (niet haar echte naam, vanwege privacyredenen), 71, stond voor een muur. Haar kleinzoon, die een leerstoornis heeft, had hulp nodig. Het schooldistrict zei dat er geen steun meer was. De ouders waren het daar niet mee eens. De familie voelde zich gevangen in een bureaucratische lus.
“Het lijkt erop dat we nooit gelijk hebben gekregen”, vertelde Barbara aan Mashable.
Ze is een voormalig onderwijzeres. Ze kende de oefening. Jaarlijkse beoordelingen. Papierwerk bergen. Cognitieve tests. Cijfers. Ze heeft het allemaal geüpload naar ChatGPT.
Maar dit was geen informeel browsen. Ze gebruikten directe aanwijzingen. Ze voedden het met de invaliditeitswetten van de staat. Ze omvatten het handboek van de Education Act voor personen met een handicap van het ministerie van Onderwijs.
Het model overhandigde hen geen ‘smoking gun’. Het gaf hen duidelijkheid. Het bereidde hen voor op de bijeenkomst.
Ze huurden ook een menselijke advocaat in. Een teamprestatie. Het resultaat? De kleinzoon behield zijn diensten.
“Het is verbazingwekkend voor mij, en nogal verontrustend… Ik probeer echt niets over mezelf te vertellen.”
– Barbara, ChatGPT-gebruiker
Barbara behandelt ChatGPT niet als een vriend. Dat vindt ze ‘griezelig’. Toch weet de bot veel over haar. Productaanbevelingen. Reisplanning voor Ierland. Het woog zelfs $ 800 aan autoreparatieoffertes voor haar Honda CRV.
“Transmissiespoelingen met behulp van hogedrukmachines? Vermijd ze”, stond er.
Ze houdt het professioneel. Effectief. Maar de intimiteit van de gegevens? Dat is verontrustend.
De AI-antropoloog die teams van agenten leidt
Matt Artz is niet zoals jij of ik. Hij is AI-productmanager en promovendus in computationele antropologie. Hij heeft ook $ 200/maand voor Claude Max.
Dit is belangrijk.
Abonnementen op een hoger niveau bieden meer rekenkracht. Meer verwerkingskracht. Artz krijgt meer werk sneller gedaan. Hij geeft leiding aan een team Claude-agenten. Geen toezicht nodig.
Hij bouwde een persoonlijke website op basis van zijn eigen stijlgids. Hij liet agenten zijn academische artikelen beoordelen. Hij gaf hen zelfs de opdracht om 200.000 antropologische tijdschriftartikelen in Wikidata te catalogiseren.
Maar Artz kent de grenzen. LLM’s zijn probabilistisch. Ze zijn niet onfeilbaar.
“Het is niet perfect”, zegt hij. “De huidige agentische AI is niet geschikt voor taken van de hoogste orde… die 100% nauwkeurig moeten zijn.”
Hij geeft agenten een strikte structuur. Anders improviseren ze. En improvisatie brengt het risico van gegevensverlies met zich mee.
Hij gebruikt het ook voor het alledaagse. Een bank uitzoeken? Klaar. Slaap optimaliseren? Hij uploadde jaren aan gegevens naar Claude. De AI ontdekte variabelen in zijn bedtijdroutine die 20 minuten diepe slaap per nacht toevoegden.
Maar hier is het enge deel: de intelligentiekloof.
Niet iedereen heeft het budget voor betere modellen. Niet iedereen weet hoe hij effectief moet prompten. Als je de AI niet kunt terugdringen, accepteer je gewoon wat hij je te bieden heeft.
“[Hoeveel intelligentie kun je eigenlijk kopen, toch?” vraagt Artz.
U betaalt meer, u krijgt betere resultaten. Zo simpel is het. En dat ongelijk.
De digitale detox-expert die niet kan stoppen met AI
Larissa May, 32, is ingewikkeld.
Ze is een voorstander van digitaal welzijn. Een pionier van de ‘digitale detox’-beweging. Ze was medeoprichter van #HalfTheStory, een non-profitorganisatie die tieners leert beter met technologie om te gaan. Ze heeft samen met politieke reuzen gevochten voor telefoonvrije scholen.
Ze is ook een Luddite? Nee.
Ze was medeoprichter van Ginko, een AI-hulpmiddel voor ouderschap. Ze gebruikt Claude als ‘sparringpartner’.
“AI is een ongelooflijke sparringpartner”, zegt ze. Ze vraagt hem om zich voor te doen als een kritische CMO en haar pitches uit elkaar te halen. Ze gebruikt Granola voor notities. Wispr Flow voor dicteren.
Mei snapt het. Jongeren wenden zich tot chatbots omdat de echte wereld moeilijk is. De werkplek is eenzaam. Post-pandemische vermoeidheid is reëel. Chatbots bieden een ‘groene kamer’. Een privéruimte waar je lief voor jezelf kunt zijn.
Maar ze ziet de val.
“Sociale media hebben ons dopamine gehackt. AI hackt in veel opzichten oxytocine. Het menselijke verbindingshormoon.”
Het is gemakkelijk om gehecht te raken. Technologiebedrijven verdienen geld aan die gehechtheid.
Het advies van May? Maak de verbinding nu anders.
“Het gaat niet om technische tijd. Het gaat om de keren dat je niet bezig bent met technologie.”
Ga een dag zonder AI op het werk. Kijk hoe afhankelijk je bent. Kijk welke cognitieve vaardigheden afnemen.
Zie AI als een GPS. Het toont je paden. Maar jij rijdt.
“Als dat niet het geval is, zal AI je besturen.”
